صدای تو را مثل خنده های بی دلیل کم دارم...

دلم بدجور گرفته است

آن صدا را کم دارم. آن صدای معجز...

باید برای خودم شعری بخوانم. شعری که صدای تو را داشته باشد.

فرصت اگر بود

دستهایت را تا غنیمت باد

آغوشی ساز کن...

به تو که می رسم خود خودم می شوم و دستهایم را به وسعت مهربانی تو باز می کنم و از افق همین نگاههای هرگز ندیده ات، هزار بار از تو عاشقتر می شوم...

دلت که می گیرد هوای اینجا یکریز می بارد و دستهای من روی خیس خاطرات کاغذی نمی تواند از تو، بهارانه بنویسد. منم از این بی تو نتوان نوشتن دلگیر، خودم را به شبهای یک جنگل سبز سپردم و برای این ابهام مشترک خودم را نابترت کردم تا این عشق روشنترت کند و دلگرمتر از دیروز روزگارت باشی.

دوستت دارم دارم خوب.

دوستت دارم ناب.

دوستت دارم شاد...

برای من بخند تا برای خودمهربانت، دوستم داشته باشی باز، یکریز و پیوسته.

همه ی حرفهای خوب

همه ی شعرهای نوشته و نانوشته

همه ی مهربانی های اقاقی

همه ی خنده های بی دلیل

                                 بدرقه ی راه تو باشد بیگاه خوابها و خاطره ها

من اما هنوز از تو پرم؛ با تمام خستگی

ولی عشق جادوی هزاره ی بودن من است.

دلواپس توام...

همین و بس

غروب بود و دلتنگی مدام و نم نم بارون

موبایلم را بی دلیل نگاه کردم و شوکه شدم.

من همه ی هذیانها را به تو گفته بودم. باور کن من نبودم.

بیا. برای اینکه در این اصطکاک ناخواسته له نشوم.

دوستت دارم؛ گرمتر از لبخند

تو نمی خونی

مساله این نیست. زندگی کن.

زندگی کن و بذار روی بدیها کم بشه. بذار من باز از تو تا مرز نوشتن بتونم برم.

حال من؟

بد نیستم.

به قول حسین پناهی: توی هستی پیچ اضافه آوردم؛ نمی دونم مال بوده یا نبود؟